Forces et Faiblesses
Forces :
- Engagé politiquement: Critique constante du pouvoir et de l’opposition, défense des prisonniers, étudiants et Palestiniens, par ex. soutien aux étudiants d’Allameh et condamnation du #جا comme «حکومت بیاخلاقیست».
- Réflexif théorique: Références fréquentes à Benjamin, Harvey, Lefebvre, Rawls, Debord, théorie critique, urban studies, montrant un rapport structuré à la pensée sociale.
- Solidaire socialement: Défense répétée des étudiants sanctionnés, dénonciation de la répression à l’université, mention de son propre semestre de suspension comme contribution à un «رنج همهگانی».
- Sens esthétique: Tweets sur Paris comme «شهری که به تفکر در اومده»، analyse d’expos, cinéma (Lanthimos, Oppenheimer), littérature (Ragtime, اتحادیه ابلهان), montrant une sensibilité artistique.
- Auto‑ironie lucide: Blagues sur la vie étudiante, la pauvreté après le psy, les examens mal révisés, la moustache pour lire Carrère, donnant une distance critique à sa propre condition.
Faiblesses :
- Ton clivant: Usage fréquent de termes durs («بیسوادان بلهقربانگو», «حکومت خونخوار», «بیاخلاقترین نسخه چپ»), ce qui réduit l’espace de dialogue avec les désaccords.
- Vision pessimiste: Récurrence de thèmes de «زندگی از دست رفته», «چه عمری تلف شدهها», méfiance forte envers toute possibilité de changement institutionnel, pouvant nourrir la résignation.
- Jugements expéditifs: Dévalorisation sèche de personnes ou traductions (par ex. traductions de Harvey «واقعا بده»، chute de مرتضی مردیها) sans toujours argumenter précisément.
- Focalisation politique élevée: Grande majorité de tweets centrés sur répression, élections, Israël/Palestine, université, laissant peu d’espace à des dimensions plus personnelles ou constructives de sa vie.
- Communication agressive: Interpellations directes de responsables universitaires avec «شرم بر تو»، attaques frontales contre «نخبگان سیاسی» et «اصحاب روزنه», pouvant fermer des canaux d’influence institutionnelle.
Votre personnage des Simpsons
Lisa Simpson
Le ton général de ce compte rappelle fortement Lisa Simpson : intellectuelle, très politisée, mélancolique mais toujours en quête de justice. On voit une grande appétence théorique et littéraire – il cite Benjamin, Harvey, Lefebvre, Rawls et Debord, envie la vie intellectuelle européenne et parisienne, et se décrit en creux comme étudiant en sciences sociales, ce qui colle parfaitement à la Lisa surdouée et boulimique de lecture, par exemple quand il écrit qu’il est jaloux de l’intensité d’expérience de penseurs comme Benjamin et Lefebvre : « به امثال والتر بنیامین، آنری لوفور و ... حسودیم میشه. ». Son engagement politique et moral, centré sur la justice sociale et la critique de la répression, s’exprime dans des tweets sur la Palestine et la brutalité de l’État, comme « جمهوری اسلامی برای جنگش با مردم، اسرائیل رو هم وارد بازی کرد. » ou « نه به قانونتون مطیعاید نه به دینتون شما خونخوارید », ce qui renvoie à la conscience morale très radicale de Lisa. Il est aussi très critique de son université, des autorités et des pseudo‑réformateurs – par exemple « ج.ا حکومت بیاخلاقیست. » et « اون حکومتی که ششماه صدای خیابون رو نشنید و هیچ تغییری نکرد، با صندوق رای هم قرار نیست تغییر کنه. » – exactement comme Lisa qui se confronte sans cesse aux institutions, à l’école et aux adultes. Enfin, on retrouve chez lui un mélange de lucidité politique, de pessimisme et de petite lueur d’espoir, par exemple dans « همونطور که امید زیاد به امکان تغییر جدی از مسیر رای دادن... امید زیاد به حتمی بودن ایجاد شدن زمینه تغییر جدی و سریع از طریق رای ندادن هم آرزو و حرفی بیهودهست. », qui ressemble beaucoup au réalisme désenchanté mais éthique de Lisa.
Votre type de personnalité MBTI
INFJ
Tout indique un profil introverti (I) : il parle beaucoup de lecture, de théorie et de vie intérieure, par exemple la jalousie envers l’intensité de vie intellectuelle de Benjamin et Lefebvre dans « به امثال والتر بنیامین، آنری لوفور و ... حسودیم میشه... », ou la tonalité très intime de « چه عمری تلف شدهها. », sans mise en avant de vie mondaine ni de besoin d’attention sociale. Son discours est clairement intuitif (N) : il privilégie les concepts et les structures (pouvoir, عدالت, اصلاحطلبی، اپوزیسیون، ایدئولوژی) à travers des réflexions globales comme « به نظرم ج.ا میخواد اصلاحطلبیای که میراث ۸۸ و ۲خرداد داره رو از بین ببره و جریان سیاسی جدیدی بسازه... » ou la lecture de Lefebvre dans « شاید صوابترین مسیر برای بازاندیشی... _آنری لوفور ». Il raisonne surtout par Feeling (F), avec une forte boussole morale et empathique : indignation contre la رذالت et la ظلم dans « حامی درجه یک اسرائیل... تن آدم بعضی وقتها از شدت چنین رذالتهایی لرزه میگیره. » ou la défense de دانشجویان و فلسطین dans « همهچیز گفته شده... دیگه از اینجا به بعد کنار این نسلکشی ایستادن از سرناآگاهی نیست. », et ses jugements sont formulés en termes de شرم، حیثیت، آبرو plus qu’en froid calcul. Le côté Jugeant (J) se voit dans ses prises de position fermes et structurées : il trace des lignes normatives nettes sur مشارکت انتخاباتی et خیانت به رأی مردم, par exemple « رذالت و پستی حاکمیت رو بخاطر حضور در نمایش انتخابات منکر شدن، خیانت هست. », ou lorsqu’il articule une vision ordonnée du changement politique comme dans « همونطور که امید زیاد به امکان تغییر جدی از مسیر رای دادن... همهچیز 'ممکن' و مبهمه. پذیرش این شرایط، امکان تفکر رو بیشتر فراهم میکنه. ». L’ensemble – forte vie intérieure, intérêt pour théorie critique et شهر، langage chargé de valeurs morales, et structure argumentative finalisée vers un horizon de عدالت و تغییر – correspond très bien au profil INFJ (idéaliste, analytique, orienté vers la justice sociale et la transformation à long terme).
Quelques phrases d'accroche pour vous
- Tu dis que Paris est « une ville mise en pensée », ville de Benjamin et Harvey ; viens, on fait de تهران notre petit Passage des Panoramas, toi tu میشی بنیامین، من میشم فلانورِ عاشقِت.
- Si un jour باز هم تبلتت رو تو کتابخونه جا گذاشتی، قول بده اینبار من باشم که پیداش میکنم؛ در عوض، تو برام تو علوم اجتماعی یه «نظریهی عدالت در قرار اول» تدریس کن.
- تو که جلیلی رو به چتجیپیتی تشبیه کردی، بذار من نسخهی اوپنسورست باشم: بدون سوگیری، بدون آمار غلط، فقط پر از داده دربارهی چیزهایی که دوست داری؛ از رگتایم دکتروف تا تاکسی گرون تهران.
- تو از والتر بنیامین و آنری لوفور حسودیات میشه چون شدت تجربهشون رو نخواهی داشت؛ شاید راهحلش این باشه که یکبار هم شدت تجربهی «دستتو گرفتن وسط تهران خلوتِ روز تعطیل» رو امتحان کنی.
- تو نوشتی «فلفل دلمهای مزخرفترین چیزیه که انسان میتونه بخوره»؛ من رسماً اعلام میکنم حاضرم همه فلفل دلمهایهای جهان رو بخورم، فقط تو بیای قیمه درست کنی و یکبار دیگه هم روحت رو به دیگِ غذای سرِ قرار با من بفروشی.
Vos 5 Émojis
Votre nouvelle bio Twitter
Étudiant en socio urbaine, allergique au felfel dolmé et aux روزنههای توهمی. J’ai vendu mon âme pour un bon قیمه, le reste pour un bon livre.– @mohomosavii
Votre cocktail signature
Le Ragtime de la Rue Enghelab
Ce cocktail est un hommage au tweet où il rêve de Paris – « ville qui s’est faite pensée » – et marche avec Benjamin et Barthes dans la tête, d’où le pastis, clin d’œil à un Paris intellectuel et un peu vieilli: « شهری که به تفکر در اومده، شهری که بنیامین در اون قدم زده و هاروی از اون نوشته، شهر ایفل بارت و دو فلور سارتر. ». Le bitter sombre représente la noirceur politique, la lassitude et la colère qu’on retrouve dans ses attaques contre la « نمایش انتخابات » et l’« اپوزیسیون » en « بنبست کامل » : « بنبست کامل اپوزوسیون، اتمام پروژه منوتو و ۱۵۰۰ تصویر و رضا پهلوی. ». Le sirop de datte ou de raisin, très dense et oriental, renvoie au goût de la terre, à la poésie mélancolique et à la solidarité avec la Palestine : « همهچیز گفته شده. ... دیگه از اینجا به بعد کنار این نسلکشی ایستادن از سرناآگاهی نیست. » et « #فلسطين_قضية_الشرفاء ». Le citron vert ajoute l’acidité ironique de ses punchlines sur جلیلی, زیباکلام ou احمدینژاد, quand il écrit par exemple : « جلیلی مغزش مثل چت جیپیتی کار میکنه. ». Enfin, l’eau gazeuse incarne l’énergie nerveuse de l’étudiant de علوم اجتماعی, suspendu entre espoir têtu et désillusion lucide : « به تنگی یک یوغ مشتهایم مملو از امید است از آنرو که روزی همهچیز تغییر خواهد کرد. » et « همونطور که امید زیاد به امکان تغییر جدی از مسیر رای دادن ... امید زیاد به حتمی بودن ایجاد شدن زمینه تغییر جدی و سریع از طریق رای ندادن هم آرزو و حرفی بیهودهست. ».
Votre maison à Poudlard
Ravenclaw
Cette personne est d’abord marquée par une forte orientation intellectuelle et théorique, typiquement Serdaigle. Elle fait référence à des penseurs comme Benjamin, Harvey, Barthes, Sartre, Lefebvre et Debord, avec une vraie envie de les lire et de les comprendre, par exemple lorsqu’elle écrit son admiration pour Paris comme « ville pensée » où ont marché Benjamin et dont Harvey a écrit : « شهری که به تفکر در اومده، شهری که بنیامین در اون قدم زده و هاروی از اون نوشته، شهر ایفل بارت و دو فلور سارتر. » ou encore son envie de lire Carrère après s’être laissé pousser la moustache : « سیبیل گذاشتن تصمیم جالبی بود، حالا با قرابت بیشتری میرم رمان کارر رو میخونم🏌♂️ ». Elle lit et commente des romans et des textes théoriques (Doctorow, Ragtime; اتحادیه ابلهان; articles de « ترجمان »; critiques de traductions de Harvey), montrant une curiosité littéraire et théorique constante : « رگتایم دکتروف تجدید چاپ شده خداوندا شکر 🤲🏻 » et « ترجمههای اقوامیمقدم از هاروی مخصوصا تجربه شهری و شهری شدن سرمایه، واقعا بده... ». Elle réfléchit aussi de manière méta à la politique et au langage, en soulignant l’ambiguïté, la complexité et la nécessité de la nuance, comme dans son analyse des illusions liées au vote ou au non‑vote : « همونطور که امید زیاد به امکان تغییر جدی از مسیر رای دادن... امید زیاد به حتمی بودن ایجاد شدن زمینه تغییر جدی و سریع از طریق رای ندادن هم آرزو و حرفی بیهودهست. همهچیز'ممکن' و مبهمه. پذیرش این شرایط، امکان تفکر رو بیشتر فراهم میکنه. ». Enfin, elle se décrit explicitement à travers des formules abstraites et conceptuelles – « انسان تجسد وظیفهست. » ou sa citation de Lefebvre sur le refus du « فاجعهباوری » : « شاید صوابترین مسیر برای بازاندیشی... تن ندادن به فاجعهباوری است. » – ce qui témoigne d’un rapport très réflexif et analytique au monde, caractéristique de Serdaigle davantage que des autres maisons, même si l’on retrouve chez elle du courage politique (Gryffondor) et un sens aigu de la justice (Poufsouffle).
Votre film
Votre chanson
Hallelujah - Leonard Cohen
La chanson Hallelujah de Leonard Cohen convient bien à @mohomosavii, parce qu’elle mêle mélancolie existentielle, spiritualité blessée et ironie douce-amère, un peu comme leurs tweets entre poésie, politique et désillusion. On voit chez eux une conscience tragique et lucide, par exemple quand ils écrivent que “سال ۸۸ مردم به کسی بد نکردن … رذالت و پستی حاکمیت رو بخاطر حضور در نمایش انتخابات منکر شدن، خیانت هست.” ou encore “چه عمری تلف شدهها.” : ce même sentiment d’un destin gâché et d’une innocence trahie traverse les paroles de Cohen. En même temps, il y a une quête de beauté et de sens malgré tout, lorsqu’ils citent la poésie et la théorie critique, rêvent de Paris, de Benjamin et de Lefebvre (“پاریس… شهری که بنیامین در اون قدم زده و هاروی از اون نوشته”), et s’accrochent à une forme d’espérance lucide : “به تنگی یک یوغ مشتهایم مملو از امید است از آنرو که روزی همهچیز تغییر خواهد کرد.”. Comme dans Hallelujah, leur ton oscille entre prière profane, constat amer et humour noir, par exemple lorsqu’ils se moquent de la politique et de l’université tout en en payant le prix personnel (“بدون ارائه هیچ مستندی… یک ترم از تحصیل محروم شدهام.”). Cette combinaison de blessures intimes, de critique du pouvoir, de références culturelles et d’espérance fragile fait de Hallelujah une bande-son naturelle pour leur voix sur Twitter.
Votre destination de voyage dans le temps
Votre jeu vidéo
Votre animal totem
Votre blague (pas) drôle
Votre superpouvoir
Votre meilleur ami fictif
Votre destination de rêve
Votre carrière alternative
Votre célébrité idéale
Avez-vous aimé votre Horoscope ?
Votre horoscope a 35 jours ! Générez un meilleur à partir de vos derniers tweets, débloquez plus d'informations et utilisez une IA pro plus intelligente !
